M’n eerste blogpost in het Nederlands

Zo… Ik zoll texten vertalen an mijn docent, zo hij wet wie ik ben. Maar ik will graag maar schrijven, omdat ik vind er meer gemakkelijk.

Ik ben frustriert. Frustriert over mijn studie. Omdat ik voel mij niet zo goed als ik mischien ben. Mischien heb ik meer potential als ik denk en voel.

Maar ik kan er niet zien. Special niet an Wondags.
Begrijp me niet verkeerd – ik kan vele voordele zien; ik weet dat er en voordeel is dat wij Nederlands spreken in de les, ik weet dat er een voordeel is dat wij twee Nederlandere in de class hebben, ik weet dat er en voordeel is dat onze docent van België is, en omdat zij alle eigenlijk niet van Denemarken zijn heb ik de voordeel dat ik de Deense texten (voor de vertaling) better begrijpen en uitleggen kan. Maar er is een aber dabei (ja, ik weet: Duits!).

Op en normale Wondag middag ben ik de eigende Deen in de class (wij hebben de docent van België op Wondag middag), en ik ben erg niet zeker op mijn Nederlands. Men zegt dat ik maar zeggen zou als ik niet begrijp iets, maar dat vind ik een beetje moeijlijk wanneer zij een verhitte discussie in het Nederlands over comma’s en de verschillende zinnen van de nieuwe zinnen hebben! Een van de Nederlanders heeft sinds zij twee jaar was in Denemark gewoont, zo haar Deens is als goed als mijn. En in de pausen spreken de Nederlanders en de docent naturlijk ook in het Nederlands.
Ik wil ook graag Nederlands spreken en naar Nederlands luisteren, maar soms ga er te snel; ik voel mij op een zijspoor gezet, als the odd one out. Ik word onzeker, van mijn stuk gebracht, en moe.

Ik heb het Nederlands minder dan anderhalf semester gestudeerd, maar hier zit ik en schrijf mijn erste blogpost in het Nederlands. Na maar één semester begon ik op vaklitteratuur op Nederlands te lezen. Maar nog steeds ben ik onzeker over mijn Nederlands. Dat zou ik niet. Of wat?

Advertisements